Het sluit niet echt bij één specifiek ding aan, maar dit wou ik toch even kwijt. Ik heb onlangs ontdekt en echt begrepen waar 'embedden' voor staat en ben er ook in geslaagd het toe te passen.
Eén van de dingen die ik aan web 2.0 heb leren waarderen, is hoe de verschillende dingen met elkaar verbonden kunnen worden. Je delicious bookmarks, je librarything-boeken op je blog, netvibes waarbij je al je interessevelden interactief kunt opvolgen,...
Embedden is ook zoiets maar ik dacht dat het nogal ingewikkeld was. Niets is minder waar. Op flickr bijvoorbeeld, je zet daar een aantal foto's op, sorteert ze in sets en kan er dan per setje een diavoorstelling van maken, die je met anderen kunt delen. Dat delen kun je doen door een link via e-mail te versturen, of die link op je blog te zetten, maar je kan ook gewoon de hele diavoorstelling 'importeren' via een widget zodat het lijkt alsof ze op je blog staat. Doorklikken is ook eenvoudig maar ik denk dat mensen sneller geneigd zullen zijn de foto's of het filmpje te bekijken als ze gewoon op de play-knop moeten drukken...
woensdag 3 juni 2009
Online kantoortoepassingen, chatten en twitter in een notedop
Heb 3 dingen in korte tijd tot mij genomen: online kantoortoepassingen, chatten en twitter. Omdat ik het van geen van de drie erg warm of koud krijg, behandel ik ze allemaal samen in één blogbericht.
Om te beginnen: online kantoortoepassingen. Ik kan mij de mogelijkheden ervan wel inbeelden, heb ook één en ander uitgeprobeerd, maar zie in mijn werkomgeving en ook privé geen echte behoefte om hiervan gebruik te maken. Op het werk delen we soms documenten, en dan gebruiken we de ingebouwde functies van office om wijzigingen bij te houden, en dat werkt tot mijn tevredenheid. Maar het is goed om weten dat dit bestaat.
Over chatten koesterde ik vooraf de nodige vooroordelen. Ze zijn zeker niet allemaal weggenomen nu. Het grootste deel van chats gaat imo (dat is slang voor 'in my opinion') over onnozelheden. Ik vind niet dat je altijd ernstig moet zijn, zeker niet, maar onnozelheden uitwisselen, achterovervallen van het lachen, ik doe het toch liever face to face. Ik wil graag communiceren, praten, babbelen met anderen, maar als er een medium tussenzit, is het voor mij vaak een opgave. Telefoneren, sms'en, e-mailen... zijn voor mij nuttige communicatiemiddelen die ik gebruik uit praktisch oogpunt. Een telefoontje of een sms'je als je snel iets wil afspreken, een e-mail als ik een aantal vragen wil op een rijtje zetten of bijvoorbeeld meer mensen tegelijk wil aanspreken...
Chatten met de bibliotheek, ik kan mij voorstellen dat het nuttig kan zijn. Maar dan moet je wel iemand vrijstellen om dat op te volgen, of je moet de chatfunctie op bepaalde tijdstippen openstellen. Zoals er nu iemand is die de telefoon opneemt, telefonische vragen en klachten behandelt. Waarbij ik me dan meteen de vraag stel: welk extra voordeel heeft chatten als je het vergelijkt met telefoneren? Zeker als het zoals bij ons gaat, waar je niet eerst een heel keuzemenu moet afgaan vooraleer je met een medewerker kunt spreken, en waar vragen voor het overgrote deel meteen eenvoudig kunnen beantwoord worden aan de telefoon.
Ik heb geen vraag gesteld aan Aladdin, ik kon geen goede vraag bedenken, toch niet een vraag waarop ik zelf het antwoord niet kan opzoeken. Maar wat ik bij Aladdin vooral goed vond, was dat mensen kunnen helpen om vragen op te lossen, vooral dan vragen die je niet via een catalogus of een zoekmachine eenvoudig kunt beantwoorden. Genre 'ik heb ooit eens een boek gelezen en dat verhaal ging ongeveer zo en zo, weet iemand de titel daarvan?'.
En dan twitter. Is me dat even een teleurstelling nu ik weet wat het inhoudt. Ik heb een aantal voorbeelden bekeken en er was niet veel bij dat tot mijn verbeelding sprak. Ook redelijk onleesbaar, ik bedoel daarmee dat je in 140 tekens echt niet duidelijk kunt communiceren. Om die reden ben ik ook geen fan van sms. Ik krijg soms een sms met een vraag erin waarop ik niet handig via sms kan reageren, omdat het te ingewikkeld is om in zo'n korte boodschap uit te leggen, en dan denk ik: te krenterig om te telefoneren?
Misschien ben ik dan toch een asociaal mens. Ik vond bij Facebook de vraag 'wat ben je nu aan het doen?' er al een beetje over, en dan wist ik nog niet dat deze functie ook twitter is. Dan zie ik dat kennissen gaan stofzuigen of dat ze eigenlijk hun examen Frans zouden moeten voorbereiden, maar dat het nu echt wel te mooi weer is daarvoor, en dan denk ik: wat heb ik daaraan? En wat hebben zij daaraan om dat mee te delen? Leven mensen die daarmee bezig zijn, hun leven dan vooral via de computer? Is iets pas echt gebeurd als er een neerslag van bestaat? Het is een beetje alsof web 2.0 mensen tot verslaggevers van de trivialiteiten in hun eigen leven maakt.
Ik zie alleen een nuttige functie voor twitter als je een groot netwerk van vrienden, collega's en kennissen hebt die bijna constant online zijn, en je zit met een dringende vraag waarop je een antwoord zoekt, dan kan je die vraag op twitter gooien en heb je kans dat er snel een antwoord komt waaraan je iets hebt. Voor de bibliotheek zie ik er niet onmiddellijk graten in, maar ik hou het op een open einde, wie weet wat de toekomst nog brengt. In het begin van het gsm-tijdperk vond ik gsm's ook maar een ridicuul speeltje, en als ik uitgever was geweest in het begin van onze jaartelling, dan had ik vast ook de schrijver van het nieuwe testament wandelen gestuurd omdat ik er geen brood in zag...
Om te beginnen: online kantoortoepassingen. Ik kan mij de mogelijkheden ervan wel inbeelden, heb ook één en ander uitgeprobeerd, maar zie in mijn werkomgeving en ook privé geen echte behoefte om hiervan gebruik te maken. Op het werk delen we soms documenten, en dan gebruiken we de ingebouwde functies van office om wijzigingen bij te houden, en dat werkt tot mijn tevredenheid. Maar het is goed om weten dat dit bestaat.
Over chatten koesterde ik vooraf de nodige vooroordelen. Ze zijn zeker niet allemaal weggenomen nu. Het grootste deel van chats gaat imo (dat is slang voor 'in my opinion') over onnozelheden. Ik vind niet dat je altijd ernstig moet zijn, zeker niet, maar onnozelheden uitwisselen, achterovervallen van het lachen, ik doe het toch liever face to face. Ik wil graag communiceren, praten, babbelen met anderen, maar als er een medium tussenzit, is het voor mij vaak een opgave. Telefoneren, sms'en, e-mailen... zijn voor mij nuttige communicatiemiddelen die ik gebruik uit praktisch oogpunt. Een telefoontje of een sms'je als je snel iets wil afspreken, een e-mail als ik een aantal vragen wil op een rijtje zetten of bijvoorbeeld meer mensen tegelijk wil aanspreken...
Chatten met de bibliotheek, ik kan mij voorstellen dat het nuttig kan zijn. Maar dan moet je wel iemand vrijstellen om dat op te volgen, of je moet de chatfunctie op bepaalde tijdstippen openstellen. Zoals er nu iemand is die de telefoon opneemt, telefonische vragen en klachten behandelt. Waarbij ik me dan meteen de vraag stel: welk extra voordeel heeft chatten als je het vergelijkt met telefoneren? Zeker als het zoals bij ons gaat, waar je niet eerst een heel keuzemenu moet afgaan vooraleer je met een medewerker kunt spreken, en waar vragen voor het overgrote deel meteen eenvoudig kunnen beantwoord worden aan de telefoon.
Ik heb geen vraag gesteld aan Aladdin, ik kon geen goede vraag bedenken, toch niet een vraag waarop ik zelf het antwoord niet kan opzoeken. Maar wat ik bij Aladdin vooral goed vond, was dat mensen kunnen helpen om vragen op te lossen, vooral dan vragen die je niet via een catalogus of een zoekmachine eenvoudig kunt beantwoorden. Genre 'ik heb ooit eens een boek gelezen en dat verhaal ging ongeveer zo en zo, weet iemand de titel daarvan?'.
En dan twitter. Is me dat even een teleurstelling nu ik weet wat het inhoudt. Ik heb een aantal voorbeelden bekeken en er was niet veel bij dat tot mijn verbeelding sprak. Ook redelijk onleesbaar, ik bedoel daarmee dat je in 140 tekens echt niet duidelijk kunt communiceren. Om die reden ben ik ook geen fan van sms. Ik krijg soms een sms met een vraag erin waarop ik niet handig via sms kan reageren, omdat het te ingewikkeld is om in zo'n korte boodschap uit te leggen, en dan denk ik: te krenterig om te telefoneren?
Misschien ben ik dan toch een asociaal mens. Ik vond bij Facebook de vraag 'wat ben je nu aan het doen?' er al een beetje over, en dan wist ik nog niet dat deze functie ook twitter is. Dan zie ik dat kennissen gaan stofzuigen of dat ze eigenlijk hun examen Frans zouden moeten voorbereiden, maar dat het nu echt wel te mooi weer is daarvoor, en dan denk ik: wat heb ik daaraan? En wat hebben zij daaraan om dat mee te delen? Leven mensen die daarmee bezig zijn, hun leven dan vooral via de computer? Is iets pas echt gebeurd als er een neerslag van bestaat? Het is een beetje alsof web 2.0 mensen tot verslaggevers van de trivialiteiten in hun eigen leven maakt.
Ik zie alleen een nuttige functie voor twitter als je een groot netwerk van vrienden, collega's en kennissen hebt die bijna constant online zijn, en je zit met een dringende vraag waarop je een antwoord zoekt, dan kan je die vraag op twitter gooien en heb je kans dat er snel een antwoord komt waaraan je iets hebt. Voor de bibliotheek zie ik er niet onmiddellijk graten in, maar ik hou het op een open einde, wie weet wat de toekomst nog brengt. In het begin van het gsm-tijdperk vond ik gsm's ook maar een ridicuul speeltje, en als ik uitgever was geweest in het begin van onze jaartelling, dan had ik vast ook de schrijver van het nieuwe testament wandelen gestuurd omdat ik er geen brood in zag...
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
