Google dingen

Met ding 21, google dingen, was ik al goed bekend. Ik gebruik google al heel lang voor heel wat dingen, zowat dagelijks: de zoekmachine natuurlijk, e-mail, google maps,... Als iemand die veel belang hecht aan privacy, probeer ik er niet aan te denken hoeveel informatie google in al die jaren toch wel al over mij (en iedereen) verzameld heeft. Google is gewoon te gebruiksvriendelijk om het links te laten liggen, en bovendien zullen alle zoekmachines en internetportalen wel in hetzelfde bedje ziek zijn, denk ik dan maar. De verschillende functies van google schuiven wat mij betreft ook zo mooi naadloos in elkaar over. Op google maps switchen van de kaart naar het satellietbeeld, tussendoor een beetje aan streetview doen, kwestie van al een glimp op mijn volgende vakantiebestemming te kunnen werpen... Al zijn die streetviewbeelden wat mij betreft, wel een beetje een teleurstelling. Blijkbaar rijden die mannen van google alleen op grijze winterdagen in hun autootje rond om foto's te maken; daarenboven kom ik er bedroevend weinig mensen tegen...

Ben terug!

Heb een tijdlang het bloggen, en eigenlijk het 23-dingengedoe als geheel, eraan gegeven. Maar nu ben ik terug en met hernieuwde moed en energie, sinds ik de groep 23 dingen op Kenniskantoor ontdekte.

Ik was de vorige keer tot ding 19 gekomen, al had ik ding 17 (muziek streamen) wel overgeslagen. Zal daar nu toch eens een kijkje nemen, en doe dan gewoon voort, want na een korte glimp op ding 22 heb ik al gezien dat er nog leven is na ding 23!

Om even samen te vatten, wat ik in die anderhalf jaar (of langer) sinds mijn laatste bericht hier nog regelmatig gebruik van web 2.0 (vooral privé, weinig of niet voor de bib):

1. Librarything: daar ben ik absoluut verslaafd aan. Ik heb zelfs een levenslang, betalend abonnement genomen. Ik voer trouw al de boeken in die ik uitlees. Wat ik niet uitlees, is rotslecht in mijn ogen (en hoef ik me dus niet te herinneren), en daarom is de score die mijn boeken krijgen, meestal aan de hoge kant. Even kijken of embedden nog lukt (hiernaast)
   
2. Facebook: ik ben wat je in het schoon Engels een reluctant user zou noemen. 95% van wat er allemaal op de prikborden geplaatst wordt, vind ik grote zever. En dat is niet mijn enige bezwaar. Ik hecht nogal aan mijn privacy, en wil de meeste dingen die ik op facebook zou willen plaatsen, eigenlijk alleen met echte, hechte vrienden en familie delen. Nu heb ik echter ontdekt dat er heel wat verfijning mogelijk is bij de privacyinstellingen, met dank aan Katrien Schroyens en bib Bornem!
3. Ik heb weleens een youtubefilmpje geëmbedded op de webpagina's van onze bib, en ook al eens een fotoalbum op flickr geplaatst en gelinkt aan één van onze webpagina's.
4. Heel soms gebruik ik delicious.
5. Om feeds op te volgen, heb ik geen discipline en/of geen tijd.
   

Dat is het dan wel weer voor nu. Nu ga ik nog even 23dingen.

Erg enthousiast over embedden

Het sluit niet echt bij één specifiek ding aan, maar dit wou ik toch even kwijt. Ik heb onlangs ontdekt en echt begrepen waar 'embedden' voor staat en ben er ook in geslaagd het toe te passen.

Eén van de dingen die ik aan web 2.0 heb leren waarderen, is hoe de verschillende dingen met elkaar verbonden kunnen worden. Je delicious bookmarks, je librarything-boeken op je blog, netvibes waarbij je al je interessevelden interactief kunt opvolgen,...

Embedden is ook zoiets maar ik dacht dat het nogal ingewikkeld was. Niets is minder waar. Op flickr bijvoorbeeld, je zet daar een aantal foto's op, sorteert ze in sets en kan er dan per setje een diavoorstelling van maken, die je met anderen kunt delen. Dat delen kun je doen door een link via e-mail te versturen, of die link op je blog te zetten, maar je kan ook gewoon de hele diavoorstelling 'importeren' via een widget zodat het lijkt alsof ze op je blog staat. Doorklikken is ook eenvoudig maar ik denk dat mensen sneller geneigd zullen zijn de foto's of het filmpje te bekijken als ze gewoon op de play-knop moeten drukken...

Online kantoortoepassingen, chatten en twitter in een notedop

Heb 3 dingen in korte tijd tot mij genomen: online kantoortoepassingen, chatten en twitter. Omdat ik het van geen van de drie erg warm of koud krijg, behandel ik ze allemaal samen in één blogbericht.

Om te beginnen: online kantoortoepassingen. Ik kan mij de mogelijkheden ervan wel inbeelden, heb ook één en ander uitgeprobeerd, maar zie in mijn werkomgeving en ook privé geen echte behoefte om hiervan gebruik te maken. Op het werk delen we soms documenten, en dan gebruiken we de ingebouwde functies van office om wijzigingen bij te houden, en dat werkt tot mijn tevredenheid. Maar het is goed om weten dat dit bestaat.

Over chatten koesterde ik vooraf de nodige vooroordelen. Ze zijn zeker niet allemaal weggenomen nu. Het grootste deel van chats gaat imo (dat is slang voor 'in my opinion') over onnozelheden. Ik vind niet dat je altijd ernstig moet zijn, zeker niet, maar onnozelheden uitwisselen, achterovervallen van het lachen, ik doe het toch liever face to face. Ik wil graag communiceren, praten, babbelen met anderen, maar als er een medium tussenzit, is het voor mij vaak een opgave. Telefoneren, sms'en, e-mailen... zijn voor mij nuttige communicatiemiddelen die ik gebruik uit praktisch oogpunt. Een telefoontje of een sms'je als je snel iets wil afspreken, een e-mail als ik een aantal vragen wil op een rijtje zetten of bijvoorbeeld meer mensen tegelijk wil aanspreken...

Chatten met de bibliotheek, ik kan mij voorstellen dat het nuttig kan zijn. Maar dan moet je wel iemand vrijstellen om dat op te volgen, of je moet de chatfunctie op bepaalde tijdstippen openstellen. Zoals er nu iemand is die de telefoon opneemt, telefonische vragen en klachten behandelt. Waarbij ik me dan meteen de vraag stel: welk extra voordeel heeft chatten als je het vergelijkt met telefoneren? Zeker als het zoals bij ons gaat, waar je niet eerst een heel keuzemenu moet afgaan vooraleer je met een medewerker kunt spreken, en waar vragen voor het overgrote deel meteen eenvoudig kunnen beantwoord worden aan de telefoon.

Ik heb geen vraag gesteld aan Aladdin, ik kon geen goede vraag bedenken, toch niet een vraag waarop ik zelf het antwoord niet kan opzoeken. Maar wat ik bij Aladdin vooral goed vond, was dat mensen kunnen helpen om vragen op te lossen, vooral dan vragen die je niet via een catalogus of een zoekmachine eenvoudig kunt beantwoorden. Genre 'ik heb ooit eens een boek gelezen en dat verhaal ging ongeveer zo en zo, weet iemand de titel daarvan?'.

En dan twitter. Is me dat even een teleurstelling nu ik weet wat het inhoudt. Ik heb een aantal voorbeelden bekeken en er was niet veel bij dat tot mijn verbeelding sprak. Ook redelijk onleesbaar, ik bedoel daarmee dat je in 140 tekens echt niet duidelijk kunt communiceren. Om die reden ben ik ook geen fan van sms. Ik krijg soms een sms met een vraag erin waarop ik niet handig via sms kan reageren, omdat het te ingewikkeld is om in zo'n korte boodschap uit te leggen, en dan denk ik: te krenterig om te telefoneren?

Misschien ben ik dan toch een asociaal mens. Ik vond bij Facebook de vraag 'wat ben je nu aan het doen?' er al een beetje over, en dan wist ik nog niet dat deze functie ook twitter is. Dan zie ik dat kennissen gaan stofzuigen of dat ze eigenlijk hun examen Frans zouden moeten voorbereiden, maar dat het nu echt wel te mooi weer is daarvoor, en dan denk ik: wat heb ik daaraan? En wat hebben zij daaraan om dat mee te delen? Leven mensen die daarmee bezig zijn, hun leven dan vooral via de computer? Is iets pas echt gebeurd als er een neerslag van bestaat? Het is een beetje alsof web 2.0 mensen tot verslaggevers van de trivialiteiten in hun eigen leven maakt.

Ik zie alleen een nuttige functie voor twitter als je een groot netwerk van vrienden, collega's en kennissen hebt die bijna constant online zijn, en je zit met een dringende vraag waarop je een antwoord zoekt, dan kan je die vraag op twitter gooien en heb je kans dat er snel een antwoord komt waaraan je iets hebt. Voor de bibliotheek zie ik er niet onmiddellijk graten in, maar ik hou het op een open einde, wie weet wat de toekomst nog brengt. In het begin van het gsm-tijdperk vond ik gsm's ook maar een ridicuul speeltje, en als ik uitgever was geweest in het begin van onze jaartelling, dan had ik vast ook de schrijver van het nieuwe testament wandelen gestuurd omdat ik er geen brood in zag...

Wiki's

Ik denk dat het werken met wiki's wel handig is om kennis of ervaringen of ideeën uit te wisselen. De wiki van de beeld-en-geluidwerkgroep van Winob geniet mijn voorkeur omdat ik daarin meteen kansen voor mijn eigen takenpakket ontwaarde.

Wel jammer dat zoiets al bijna een jaar bestaat en ik er gewoon niets van afwist. Best mogelijk dat het ooit wel eens in een nieuwsbrief heeft gestaan, een nieuwsbrief die ik slechts cursorisch heb gelezen. Het goede aan dit gegeven is, dat ik meteen gekeken heb of ik me op de website van Winob kon abonneren op een RSS-feed (om in het vervolg geen belangrijke nieuwtjes te missen). Het antwoord was negatief, maar zo zie je maar, ik begin me langzamerhand een web 2.0-attitude aan te meten.

Ik heb me als lid aangemeld op de wiki van de werkgroep beeld en geluid, en zelfs al tekst bewerkt. Ook hier dus weer een gebruikersnaam en paswoord aangemaakt. Die gebruikersnamen en paswoorden, dat is me nogal een onoverzichtelijk gegeven: hoe hou je ze allemaal zo bij dat je er te allen tijde onmiddellijk toegang toe hebt? Zou daar geen veilige weboplossing voor bestaan? Ik heb nu ook wel een oplossing, die ik hier om voor de hand liggende redenen niet uit de doeken zal doen, maar ik vermoed dat het niet de veiligste manier van werken is.

Binnen onze eigen bibliotheek kan ik niet meteen iets bedenken waarvoor we een wiki zouden kunnen gebruiken. Misschien is dat interessanter voor een grote bibliotheek. Bovendien hebben wij regelmatig personeelsvergaderingen waarin we informatie kunnen uitwisselen, en varieert de mate van vertrouwdheid met computers en zelfs met het "gewone internet" (web 1.0?) nogal onder mijn collega's.

Ding 8, of mijn visie op web 2.0

Toen ik de opdracht voor ding 8 onder ogen kreeg, zonk de moed me een beetje in de schoenen. We zijn nog niet eens halverwege en moeten nu al onze visie op web 2.0 formuleren. Misschien daarom dat het even heeft geduurd vooraleer ik verder ben gegaan met 23 dingen, al zit het mooie weer de laatste dagen en weken daar ook wel voor iets tussen.

Nee, ik denk echt liever eerst wat langer na vooraleer ik mijn mening te kennen geef, in dat opzicht past de filosofie van web 2.0 misschien wat minder bij mijn karakter. Voor web 2.0 heb ik de indruk dat het vooral vlug moet gaan, het is een nog vluchtiger medium dan het gewone internet. Wat je vandaag zegt, is morgen soms al achterhaald; er is niet veel tijd om wat langer bij de dingen stil te staan. Als je niet meteen reageert, is je mening morgen wellicht al niet meer interessant of van tel.

Mij is ooit eens gezegd dat ik een 'secundaire denker' ben, dat wil zeggen dat ik meer tijd nodig heb om dingen te verwerken, dat ik niet op staande voet mijn mening over iets kan formuleren. Dat is niet leuk om te horen als je twaalf bent, maar hoe ouder ik word, hoe meer ik denk dat het wel juist is. Ik weet vaak niet meteen hoe ik op iets moet reageren, en ik wil in veel gevallen ook niet zomaar wat zeggen. Dat doe ik alleen als ik bij de bakker sta en over het weer praat. Als mijn woorden op papier of op internet staan, dan kunnen ze me inhalen, ze kunnen me als het ware later nog voor de voeten geworpen worden, al kan ik dat al meteen relativeren, net omdat het zo'n vluchtig medium is, is die kans wel heel klein... Ja, je ziet dat ik er nog niet uit ben.

Ik zal aan het eind van 23 dingen mijn best doen om een mooi uitgewerkt essaytje te schrijven met mijn visie op web 2.0 erin. Laat ik voor dit ding volstaan met te zeggen, dat ik de laatste weken al heel druk (persoonlijk dan) bezig geweest ben met web 2.0. Ik hou alle boeken die ik lees bij op Librarything, ik heb foto's gepost op Flickr en op Facebook, en ben zelfs al met filmpjes aan de gang gegaan. Dus hoewel ik het een vluchtig medium vind, gebruik ik het wel als een soort van archief (Librarything) en als een communicatiemiddel met goede vrienden. Ik moet misschien alvast een lijst van trefwoorden gaan bijhouden waarrond ik na afloop mijn essay kan schrijven: vluchtig medium, archief, communicatiemiddel, het begrip privacy zal ik er ook al maar aan toevoegen.

In vorige berichten had ik het al over de mogelijkheden die web 2.0 voor de bibliotheek kan bieden, meer heb ik daar voorlopig niet over te zeggen.

En dan nog dit: ik kom de laatste weken steeds het begrip 'twitter' tegen in de krant, ben dus nu al razend benieuwd wat dat juist is.

Mogelijkheden voor gebruik van Flickr in de bib

Ja, Flickr gebruiken in de bibliotheek, daar zie ik heel wat mogelijkheden voor. Bijvoorbeeld, op de gedichtendag laatst hadden wij de kinderen van het tweede leerjaar voor een activiteit in de bibliotheek. Ze moesten in groepjes verschillende opdrachten uitvoeren, die allemaal iets met gedichten en dieren te maken hadden. We hebben daar foto's van, stel dat we die op Flickr zetten met een link vanaf onze website, zodat ouders, leerkrachten, alle belangstellenden eens kunnen gaan kijken hoe leuk het was. Dan is het promotionele effect niet alleen groter, het blijft ook langer duren.

En je moet het natuurlijk geen weken of maanden later pas op Flickr plaatsen, je moet kort op de bal spelen. Of je zou ook foto's kunnen op Flickr plaatsen om de nieuwsgierigheid te wekken voor iets dat binnenkort te gebeuren staat. Ik denk daarbij aan de biblioservicebus die wij vanaf 2010 willen gaan inzetten, je zou mysterieuze foto's kunnen maken en die gebruiken in een wedstrijd (bijvoorbeeld van de halteplaatsen, als je die niet al te herkenbaar fotografeert, en dan mensen laten raden waar de foto genomen is). En de winnaar zet je dan in de bloemetjes als de bus feestelijk ingereden wordt. Ik ben nu maar een beetje luid aan het nadenken, natuurlijk, maar ik denk echt dat je niet ver hoeft te zoeken om de mogelijkheden te zien.

Er is bij ons ook al jaren een idee om een fotodatabank met lokale foto's aan te leggen, zowel van oude als van nieuwe foto's. Daar zijn we tot nu toe nog niet aan toegekomen, onder andere omdat de opslag daarvan en het ontsluiten van die foto's niet zo makkelijk te realiseren leek. Een toepassing als Flickr kan daarbij helpen, je uploadt de foto's naar Flickr, daar zijn ze voor iedereen toegankelijk, en je voorziet ze van tags (waar zijn ze genomen, wie staat erop, wanneer) zodat je naar onderwerpen kunt zoeken.